Velen van jullie hebben mijn verhalen vanaf het begin gevolgd, omdat het een nogal bijzondere reis was. Ik had me vlak voor ik op vakantie aangemeld bij een datingsite, want na 3 jaar alleen, was ik wel kaar voor een nieuwe liefde in mijn leven. Ik ging naar Frankrijk op vakantie en kwam er daar na een week pas achter dat die app locatie gebonden was. Ik kreeg dus allemaal likes van Fransmannen. Iets waar ik helemaal geen zin in had, omdat ik wel Spaans, Portugees, Duits en Engels spreek, maar geen Frans. Dus ik die mannen steeds van mijn tijdlijn afgooien, totdat ik in de ogen van Philippe keek. Die kon ik niet wegswipen, we raakten aan de praat toen ik weer terug was in NL. Het was zo leuk, en hij vertelde dat hij 17 juni 2023 in Parijs zou zijn. Dat was een stuk dichterbij dan waar hij vooral woont, dus ik meteen een enkele reis kaartje trein geboekt, Ik had geen idee hoe lang ik zou blijven. En Philippe zei, wie weet blijf je een dag, een week, een maand of je hele leven wel! (hoe romantisch!) Ik kwam om half tien 's avonds aan en daar stond hij me op te wachten. Nog 45 minuten naar het appartement en daarna waren het 5 heerlijke dagen. We werden stapel verliefd op elkaar en een week nadat ik terug was, kwam hij bij mij op bezoek. 3 maanden laten ging ik met hem mee zeilen, daar werd het zaadje voor Grietje geplant. Het was heerlijk allemaal. Maar er sloop iets naars in onze relatie. Zonder dat ik er erg in had, was het er ineens en toen de eerste verliefdheidsmist wat opklaarde, voelde ik het ineens. En kon ik ook we zien dat hij continu bepaalde waar en wanneer we elkaar zagen. En als hij in Nederland was en ik hem kennis wilde laten maken met ons mooie landje, wilde hij dat niet in verband met het milieu, Dus bleven we op Grietje, waar we dan steeds weer werkten. Wat ik fijn vond, en dankbaar voor was maar niet continu. En als ik iets niet deed zoals hij het wilde, dan kon hij erg boos worden. Daarna kon hij me 2 tot 4 dagen, afhankelijk van hoe boos hij op me was geweest, totaal negeren.
Maar mijn mind wilde het absoluut niet geloven en deed er lang over om het goed te praten. Hij kon ook zo leuk en lief zijn namelijk! Hij hielp me geweldig met Grietje, het leven was met hem één groot avontuur, maar toch klopte er iets niet. Vaker en vaker zei het stemmetje van mijn intuïtie dat ik met de relatie moest stoppen. Omdat het niet oké was om zo over mij grenzen heen te laten gaat. Ik begon me iets onveiliger te voelen bij hem, tot hij vorig jaar juni vreemd ging met zijn ex-vriendin die zomaar ineens op zijn stoep stond, Hij vertelde me er niks over, maar van die ex-vriendin kreeg ik een mail, het begin van nog meer ellende. Hij koos voor mij en wilde 100% zeker met mij oud worden. Ik moest alles een plekje geven, en aangezien ik 3 jaar ervoor besloten had mijn emoties niet meer weg te stoppen en te doorvoelen deed ik dat toen ook. Hij was de hele week ontzettend lief voor me en continu dicht bij me in de buurt. Dat vond ik fijn. Maar toen ik er na 2-3 weken nog steeds emotioneel te kunnen reageren hier over, wist hij niet meer hier mee om te gaan. Ik moest als een eend zijn, en het van me afschudden (dat is een Frans spreekwoord). Dat wilde ik niet. Ik ben wel bij hem gebleven, omdat ik al tickets had geboekt voor de vluchten om met Zero mee te vaten. En omdat ik hem natuurlijk ook een kans wilde geven, Iedereen maakt fouten, en ik ben vergevingsgezind.
Ik ging veel lezen over bindingsangst en verlatingsangst (het spelletje wat wij met elkaar in evenwicht hielden) en het boek een spiegel voor narcisten van Martin Appelo kwam op mijn pad. Een prachtig boek dat je ook een heel andere kant van narcisten laat zien, dus hoe het komt dat ze zo geworden zijn. Dat komt allemaal door de opvoeding… (noot geweten!) Ik herkende daar verschillende dingen in van Philippe. En nog was mijn ego zijn gedrag nog aan het goed parten. Hij heeft 2 zulk verschillende gezichten, dat mijn ego dan weer zei, maar hij is toch zo leuk. En ja, dat was ook zo, maar alleen op de momenten dat hij dat wilde.
Dus… uiteindelijk na nog wat gênante situaties, die ik hier niet eens durf te benoemen, omdat ik echt ver over mijn grenzen heb laten gaan, besloot ik de stekker uit onze relatie te halen. En na alles waar ik in het leven door gespiegeld wordt, heb ik de afgelopen maanden ook teruggekeken naar wat heb ik van hem geleerd? Ik geloof namelijk dat je mensen op je pad krijgt, omdat ze je iets te leren hebben. En ze blijven daar tot je het opgepikt hebt. In dit geval mocht ik mijn grenzen leren aangeven. En voor mezelf opkomen. Eigenlijk dus meer zelfliefde ervaren. Een van de grote issues die ik hier dit leven aan te kijken heb, is niet gezien worden, niet goed genoeg zijn. Dus krijg ik allerlei mensen op mijn pad die me dat spiegelen. Ik voel me geen slachtoffer van hem of de situatie, Ik weet dat ik als ik eerder echt naar mijn intuïtie had durven luisteren, ik eerder uit dat cirkeltje had kunnen stappen. Maar ik luisterde teveel naar mijn hoofd. Dus dat is ook iets waar ik me nu bewuster van ben en in andere situaties tune ik bewuster in op mijn intuïtie. Om te luisteren naar wat die me te vertellen heeft. Ik ben ook het stuk bindings-verlatingsangst aal het loslaten, omdat ik anders steeds mannen zal aantrekken die op deze frequentie zitten. En dat wil ik niet meer. Dus al met al ben ik Philippe erg dankbaar. Ik had blijkbaar echt een zwaargewicht nodig om me hier op te wijzen. En ja, ik heb hem ook dingen gegeven die hij kan oppikken en meenemen in zijn leven, maar dat wilde hij niet, en dat is wat mij betreft ook helemaal prima, iedereen maakt zijn of haar eigen keuze hierin. En heeft ook andere dingen te ervaren in dit leven.