Het verhaal achter Bonita-Loka

Bonita-Loka on the move

Als puber had ik al mijn eigen smaak. Ik leerde naaien van mijn moeder. En zocht toffe stoffen uit in op markten of stoffen winkels. Mijn lievelings markt was toch wel de stoffen markt in Utrecht. Ik slaagde vaak op de gordijnen afdeling! Ja echt! Ik was gek op bloemen stoffen waar ik broeken van naaide. Die droeg ik dan samen met mijn Tensen truien en Palladiums.

Op deze foto word ik door familie en vrienden uitgezwaaid op reis naar Indonesië. Ik ging 8 maanden in Jakarta vrijwilligerswerk doen als kinder ergotherapeut. Nooit verwacht dat ik daar mijn huidige man tegen zou komen! Na 3 jaar Jakarta, 2 jaar Hamburg en 2 jaar Nederland stonden de verhuiswagens in 2001 weer voor onze deur.

Dit keer richting Sao Paulo (Brazilië). Ons gezinnetje was ondertussen al gegroeid met 1 kleine smurf; Mr B. en ik was zwanger van nr 2.

Al snel werd daar Mr. F geboren. De 2 jongens schelen 14 maanden. Je snapt, ik had mijn handen vol. Ik zat daar in een land waarvan ik de taal nog niet sprak en geen kip kende. Ik kreeg geen werkvergunning, dus mocht er niet werken als ergotherapeut.

Mijn leventje speelde zich af in een klein kringetje. Gelukkig had ik taalles. En tijdens 1 van die lessen nam Ana, mijn Braziliaanse juf me mee naar een stoffen winkel. Heerlijk vond ik het! Al die kleuren en prachtige printjes!

Volgeladen met leuke stofjes gingen we weer naar huis. Ik ging de jongens kamers aanpakken! Leuke gordijnen, dekbedovertrekken, lampenkappen en niet te vergeten vlaggetjes.

Zoals je ziet, hield Mr B. van legerkleuren en Mr F. van rood-wit-blauw-zeil kleuren.

Iedere keer als ik de kamers binnen kwam was ik weer trots. Maakte m'n hart een sprongetje van geluk. Ik vond het natuurlijk de gezelligste kamers in de het land en het gaf me een geweldig gevoel dat ik dat zelf gemaakt had.

Van het 1 kwam het ander. Tijdens één van onze BBQ-s nodigden we de buren uit. Buurvouw was super enthousiast en vroeg of ik ook voor haar kinderkamers wilde naaien. Natuurlijk wilde ik dat! Had ik tenminste weer wat om handen ;).

Het ging op een gegeven moment als een lopend vuurtje, en een halfjaar later stond ik op mijn eerste Fair. Ik moest het professioneler aanpakken. Er moest een naam komen. Iets lokaals natuurlijk. Het werd Bonita-Loka. Bonita staat voor mooi en Loka voor gek op een positieve manier. Lekker kleurig en fleurig en dan ook nog mooi.

In 2009 stond de verhuiswagen weer voor de deur. We gingen naar Venezuela. Ook Bonita-Loka verhuisde mee. En het aantal verkopen steeg. Maar we bleven daar maar 2 jaar. Ik ging met de jongens naar Curaçao. Het werd nl te onveilig in Venezuela. Manlief bleef achter en kwam in de weekenden op en neer.

In 2013 kwamen we weer naar ons vertrouwde huis in Hooge Zwaluwe. Ook Bonita-Loka verhuisde weer mee en kreeg in het onderhuis van onze dijkwoning een mooi plekje. En uiteindelijk in 2016 naar de prachtige boerenschuur in Wagenberg. Dit keer met de nadruk op het geven van lessen en workshops.

Het handwerken heeft me door allerlei (positieve en negatieve) fasen van mijn leven heen geholpen. Wat ik nl in de loop van de tijd ervoer, wil ik ook jou graag laten ervaren.

Het geweldige gevoel als je iets zelfgemaakt hebt. Als ik er langs loop en er naar kijk of het draag maakt mijn hart altijd een klein sprongetje van geluk. Het geeft je een hoger niveau van geluk. En dat gun ik jou ook.

3 gedachtes op “Het verhaal achter Bonita-Loka”

  1. Astrid Gelderblom

    Wat een mooi verhaal. Ik ben altijd heel creatief geweest met papier, maar door een verhuizing naar een veel kleiner huis staat deze hobby in de koelkast. Door omstandigheden had ik heel veel stress en ben met het maken van dromenvangers begonnen. En ben ik gaan haken. Doordat je je hoofd erbij moet houden werd het piekeren zoveel minder. En de stress ook. Ik kan dan ook zo mega blij worden van al die mooie kleurtjes. En het neemt bijna geen ruimte in beslag. Nu ben ik bezig met een kerststal voor iemand. Zo blijf je heerlijk bezig. Ik hoop nog veel van je te lezen.
    Lieve groetjes van Astrid

  2. Trudie van Assendelft

    Wat een ontzettend leuk verhaal! Zoveel raakvlakken, daardoor spreekt het me enorm aan. Ik wens je het allerbeste. Groet, Trudie van Assendelft

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *